ویترین خاموش فوتبال ایران در قاره سبز

جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران از جهت معرفی استعدادها و راهیابی بازیکنان آن به باشگاه‌های اروپایی حاصلی دربر نداشت.

بررسی چگونگی حضور بازیکنان ایرانی در لیگ‌های برتر فوتبال کشورهای اروپایی نشان می‌دهد که اکثریت بازیکنانی که موفق به حضور در فوتبال اروپا شده‌اند معمولاً بعداز رقابت‌های جام جهانی مورد توجه تیم‌های اروپایی قرار گرفته‌اند.

در دهه ۷۰ بازیکنان زیادی از ایران اسلامی در تیم‌های اروپایی درخشیدند. بازیکنانی چون علی دایی، کریم باقری،خداداد عزیزی، مهدی پاشا زاده، مرحوم مهرداد میناوند و همچنین مهدی مهدوی‌کیا، علی موسوی و سیروس دین محمدی. روالی که معمولاً تا جام‌جهانی ۲۰۰۶ ادامه داشت.

در رقابت‌های جام جهانی درخشش بازیکنان جوان ایرانی نظر مساعد استعدادیابان باشگاه‌های اروپایی را جلب می‌کرد و به‌این‌ترتیب امکان حضور این قبیل بازیکنان در تیم‌های مطرح فراهم می‌شد.

در جام جهانی آلمان هرچند که تیم ملی ایران نتایج مطلوبی کسب نکرد ولی با وجود حاشیه‌ها، بازیکنان نتوانستند نظر استعدادیابان را جلب کنند ولی بازهم بازیکنانی چون آندرانیک تیموریان به تیم بولتون انگلیس و جواد نکونام به اوساسونای اسپانیا پیوستند.

متأسفانه در جام جهانی ۲۰۲6 بازیکنان ایرانی نتوانستند در جهت پوشیدن پیراهن تیم‌های معتبر اروپایی موفق عمل نمایند و تنها میلاد محمدی به لیگ بلاروس که در بین لیگ‌های اروپایی از جایگاه خاصی بهره نمی‌برد، پیوست و درواقع می‌توان ادعا کرد که سهم فوتبال ایران با آن‌همه ادعا و سنگ برتری بر سینه زدن از بابت عضویت بازیکنانش در تیم‌های اروپایی صفر بوده‌است.

این وضعیت چه پیامی می‌تواند به فوتبال ما داشته باشد؟ آیا واقعیت‌های آن با ادعاهایی که مسئولین فدراسیون و سرمربی تیم درمورد موفقیت به‌دست‌آمده در جام جهانی دارند برابری می‌نماید؟ فوتبالی که حتی یک بازیکن آن نتواند برای حضور در اروپا و لیگ‌های معتبر کاندیدا بشود بازهم مدعی برتری در آسیا و درخشش در جام جهانی هست؟

آیا نباید علل حاکمیت چنین وضعی در فوتبال به‌طور دقیق مورد بررسی کارشناسان مربوطه قرار گیرد و دلایل عدم موفقیت بازیکنان ایرانی در فوتبال اروپا مشخص گردد؟

به‌نظر می‌رسد که یکی از مهم‌ترین دلایل این امر میانگین بالای سن بازیکنان ملی پوش فوتبال ایران است.

بازیکنان پا به سن گذاشته اگر هم در رقابت‌هایی چون جام جهانی درخشان ظاهر شوند بازهم مورد توجه قرار نمی گیرند چرا که در چنین میادینی، استعدادیابان به‌دنبال بازیکنان جوان و آینده داران بااستعداد هستند. تیم‌های بزرگ که همه اقدامات‌شان براساس اصول و آینده‌نگری است هیچ‌وقت برای بازیکنان مسن هزینه نمی‌کنند. آن‌ها دام‌های خود را بر سر راه جوانان مستعد می‌گسترانند تا بتوانند سال‌ها از وجود آن‌ها بهره‌برداری کنند و از قبال‌شان منافع سرشاری ببرند.

تا زمانی‌که کادر فنی فوتبال درعمل به جوانان میدان ندهند و فقط شعار حمایت از جوانان سر بدهند و در عمل دست به دامن بازیکنان سن گذشته بشوند فوتبال ایران نمی‌تواند نمایندگانی در لیگ‌های معتبر اروپایی داشته باشد.

ناکامی فوتبال ایران از بابت معرفی بازیکن به تیم‌های اروپایی حاصلی از سیاست عدم توجه به جوانان و کنار آمدن با مسن‌ها می‌باشد و تا زمانی‌که چنین افکاری در فضای فوتبال ما حاکم است پوشیدن پیراهن باشگاه‌های معتبر اروپایی برای بازیکنان ایرانی ممکن نخواهد شد.