تاج و ساکت در خط پایان

مهدی تاج و محمدرضا ساکت، شبی مناسب‌تر از این نمی‌یابند برای کناره‌گیری.
از حسین آبشناسان در سال ۱۳۶۱ که خودش را سرمربی تیم ملی کرد، فدراسیون فوتبال ایران (حتی اگر ۱۰ دوره پیاپی به جام جهانی برود) رییسی بدتر از تاج ندیده.
آذر پارسال باید می‌رفتند اما با لابی شیخ سلمان، سپر رسانه‌ای، مجریان و سردبیران محافظ، همچنین اختفا پشت نتایج تیم ملی، یکسال دیگر فوتبال غرق در فساد کشور را عقب انداختند.
ریالی از درآمد دو جام جهانی نمانده. اردوی اروپایی، اعزام لیدرها با گروه مشوقین و ایرباس پر از خبرنگار در همراهی تیم ملی، به تاریخ پیوسته.
پس از شش ماه کشمکش بی ثمر با دولت برای اخذ وام ارزی و لغو همه بازیهای تدارکاتی، در پی بلبشوی روزافزون در لیگ با نابسامانی و تخلفات در یکایک امور اجرایی، فوتبال ایران در عطش دگرگونی می‌سوزد. شگفت‌آور است هنوز استعفا نداده‌اند.
به رغم بازی‌های بد، تساوی با بحرین و عراق عادلانه‌تر بود. عراق با دو گل مفت در برابر تک گل بسیار زیبای ما پیروز شد.
گذشته از بداقبالی، برنامه تیم ملی در اردن چه بود؟
اگر روی زمین با پا به توپ عالی محبی و احمد نور به گل رسیدیم، چرا باز رو به توپ‌های بلند آوردیم؟
انرژی بازیکنان عراق با آن پرس شدیدشان به نیمه دوم نمی‌رسید. بدترین پاسخ به پرس عراقی‌ها، همین توپ‌های بلند و در مواقعی “بکش زیرش” بود تا احمد ابراهيم مدافع گمنام باشگاه نیروی هوایی عراق، روی سر لژیونرها پرواز ‌کند!
به لطف توپ‌های بلند و بی ثمر ما، هافبک‌ها و مدافعین‌شان بخوبی جمع می‌شدند و با بازیسازی بشار و طارق، تیم ملی را به موقعیت دفاع می‌راندند.
طارمی که مصدوم از ریو آوه آمده چرا باید یکساعت در زمین باشد. هدف از ورود کاوه در نودمین دقیقه چه بود. باید از ابتدا جای طارمی مصدوم بازی می‌کرد اما هنگامی آمد که فقط می‌توانست گل پیروزی عراق را از فاصله‌ای نزدیک‌تر ببیند.
نیمه دوم از سراسیمگی بچه‌ها و آشفتگی زمین متوجه نمی‌شدی تفکر سرمربی بر حفظ تساوی است یا کسب پیروزی؟ حتی وقتی تیم ۱۰ نفره شد تغییر تاکتیک ندادیم. مگر تاکتیکی در کار بود که تغییر کند!
چگونه بازیکنانی که از اروپا آمده‌اند، زودتر از بازیکنان الشرطه و الزوراء خسته شدند و از پا درآمدند!
پس از تجربه اشتباه ورود مهرداد (با ۱۸ دقیقه سابقه ملی) در بحرین، اینجا در اوج التهاب که حتی با تجربه‌ها نیز پر اشتباهند، نادری برای اولین بازی ملی به زمین می‌آید!
میلاد و رامین معمولی در دفاع و سردرگم در حمله. اشتباهات امید از دقیقه سه شروع شد تا مهند اولین موقعیت را خلق کند و هشت دقیقه بعد هم دفع توپ ناقصش را صفا هادی به زیر طاق برساند.
روی کرنر مرگبار دقیقه ۹۲ چرا پورعلی گنجی و نادری افتادند؟
از بیرانوند در چهلمین بازی ملی تا آزمون که سه روزنامه از قول او تیتر زدند: «عراق با من» هیچکس در سطح خودش ظاهر نشد.
داور فاجعه‌ بود. هر عراقی می‌افتاد سوت می‌زد. از دقیقه که ۷ صفا هادی بدون تماس، طوری افتاد که گویی تبر خورده. تا ۱۰ نفره شدن ایران که غلت خوردن عطوان باعث فریب داور شد.
حتی اگر اقدام شجاعی خطا بوده، عطوان بدون هرگونه تماس، طوری نقش بازی کرد که انگار بصل ‌النخاعش شکافته.
طبق کدهای اخلاقی فیفا، بازیکن اگر با هر عملی از جمله تمارض باعث شود داور تصمیم غلط بگیرد “حداقل ۲ جلسه” محروم می‌شود.
البته فدراسیونی که راضی به بازی در جهنم بصره بود، هرگز جرات شکایت از عراق را ندارد.
تاج و ساکت با رفتن‌شان می‌توانند از اندوه جامعه بکاهند و شادی را به خانه هواداران فوتبال برگردانند.(منبع:ایران اسپورت پرس).