هستند کسانی که خود را آفتاب کرم و احساس، دریای ورع و عرفان، از کبار مشایخ و از عیاران طریقت به حساب می‌آورند. در سخن گفتن ادعای دهان‌پرکن می‌کنند و خود را مدافع جامعه، فردی خیرخواه و انسان با کرامت می‌دانند. این‌ها به دروغ خود را همیشه در یاد خدا دانسته و در سایه ریا و تظاهر جز به نفع خود به چیز دیگری نمی‌اندیشند. ظلم می‌کنند و می‌گویند عادلیم، پشت به حق‌الناس می‌کنند و خود را سینه چاک منافع جامعه قلمداد می‌کنند، چشم بر واقعیت‌ها می‌بندند و جز نفع خود به دیگر مسئله‌ای نمی‌اندیشند. به این‌هایی که این‌گونه‌اند و...