عقده‌ای‌های ناشایسته‌گو

ارزش واقعی یک  شخص به آنچه در درونش وجود دارد بستگی دارد نه به حرف‌ها و ادعاهایش. می‌گویند مشک آنست که خود ببوید نه آن‌که عطار بگوید. جاهل و آن‌که در کارنامه‌اش جز های‌وهوی، دشنام‌گویی، حاشیه سازی و هتک حرمت چیز دیگری نیست هرچقدر هم که بخواهد خود را بزرگ جلوه دهد و با نفوذ در برخی از جایگاه‌ها ادعای بزرگی نماید به‌جایی نمی‌رسد. کسانی که با فریادهای گوش‌خراش می‌خواهند عقده بگشایند و عقب‌ماندگی‌های ذهنی و کاری را جبران کنند بزرگ‌ترین کاری که انجام می‌دهند خودخواهی است.

عقده‌ای‌ها طبل جنگی هستند، بلندآوازه و پر سروصدا و میان‌تهی! رفتار هر کس بیانگر فضایل و منزلت اوست. تلاش برای تمجیدهای بی‌اساس از کسانی که هنری جز فریاد کشیدن و ایجاد حاشیه و خود را مطرح کردن ندارند چیزی جز آب کوبیدن در هاون نبوده و نیست.

زبانی‌که به ناشایسته‌گویی عادت کرده به هر دری که بزند تغییر ماهیتش امکان‌پذیر نخواهد بود هرچند که عناوین مختلفی را تصاحب کند و سعی در فخرفروشی داشته باشد.

زبان ابزار ارتباطی میان  انسان‌هاست. کلماتی که بر زبان جاری می‌شود می‌تواند آفریننده آرامش و محبت باشد و یا برعکس موجبات رنجش و اختلاف را فراهم کند. هستند کسانی که فکر می‌کنند اگر ارزش‌های اخلاقی را زیر پا بگذارند و در برخورد با مسائل مختلف از کلمات نامناسب استفاده کنند می‌توانند عده‌ای را تحت تأثیر قرار بدهند و به اهدافشان برسند. پیامدهای چنین رفتارهایی جز کاهش احترام متقابل، تضعیف اعتماد و گسترش خشونت کلامی چیز دیگری نخواهد بود .

ناشایسته‌گویی و تظاهر به زورگویی و چماقداری و جانبداری‌های کورکورانه پدیده‌ای است که بر چگونگی رفتار فردی و اجتماعی تأثیر می‌گذارد.

حاشیه سازان و ناشایسته‌گویان به هر جایگاهی هم که برسند نمی‌توانند پوششی بر تربیت نامناسب و الگوهای نادرست خود داشته باشند.

آن‌هایی که یک عمر موجب رنجش، اختلاف و آسیب‌های عمیق روحی در جامعه شده‌اند با هر عنوانی که داشته باشند و با هر نقشی که بازی بکنند در نهایت مردم آزار، بدزبان و استاد استفاده از سخنان توهین‌آمیز بوده و در زدودن کارنامه سیاه زندگی‌شان ناکام خواهند ماند.