فرار ممنوع! تاج بايد بماند

تاج استعفاء كرد، به بهانه بيماری.
او بايد با رفتن كی روش و بعد از ناكامي تيم ملي در جام ملت ها از فدراسيون می رفت؛ اما ماند. ماند تا صعود تيم ملی به جام جهانی و بدون مربی، با اما و اگر روبرو شود.
ماند تا در افتضاح فينال جام حذفی به مصداق ضعف روابط ديپلماسی ايران، مديريت كشور زير سؤال برود.
تاج كه بيماري قلبي را در تركيه تجربه كرده بود، ماند تا مرز اميدهای تيم ملی اميد به المپيك به مرز نااميدی جوانان در داخل كشور برسد!
او ماند تا طرفداران استقلال و پرسپوليس و اساسا جامعه فوتبال كه قادرند شكاف بين حاكميت و مردم را كاهش دهند اين شكاف را عميق تر كند.
اما..!
اما حالا می خواهد عطای كار را به لقايش ببخشند. يعنی شانه خالی كند.
او چنین حقی ندارد. او بايد بماند و پاسخگوي همه ناكامی هايگی ده سال اخير فوتبال كشور باشد.
كاری ندارم كه يكي از اشكالات مسئولان و مديران نظام بی توجهی به نظام پاسخگوئی است. اما هزينه های سرسام آور فوتبال طی حضور تاج بر مديريت فوتبال(چه بعنوان نايب رئیس و چه رئیس) در مقايسه با عملكرد ضعيف و ناكامی های فوتبال ايجاب می نمايد، حداقل برای يكبار هم شده با رويكرد حمايت از قانون شهروندی كه توسط همين دولت (كه حامی تاج بود و با قانون شكنی به ادامه كار او حتی به عنوان بازنشسته رضايت داد) ابلاغ شد، در برابر مردم شريف ايران پاسخگو باشد.
تاج حق ندارد به بهانه بيماری ميدان را در اين شرايط خالی كند .او بايد بماند و پاسخگوی تصميمات و اقدامات غلط خود باشد.
“فرار” تاكتيك افراد بزدل است، نه مردانی كه داعيه جبهه و جنگ دارند..! (منبع: جامعه شناسی ورزش).